Van een groep die zich The Opposition noemt, zou je toch, en zeker in deze tijden, een linkse dan wel een rechtse, doch in ieder geval een directe verwachten. Maar nee, hun platen beroeren pas na tien keer draaien, hun live-set doet het bloed niet eerder koken dan tegen sluitingstijd, en oppositieleider Mark Long (zang, gitaar) lijkt een luchtige babbelaar die eerst na afloop van een gesprek het idee geeft iets zinnigs gezegd te hebben. Kruip door, sluip door, op weg naar GHOST TOWN.

Omtrekkende bewegingen bepalen het carrièreverloop van het Londense trio al sinds een vriend twee jaar geleden het Franse Double Vision label wist te interesseren voor hun eerdere demo-tape. Een gouden greep, aangezien de resulterende, onbewerkte elpee-vertaling Breaking The Silence massaal bij de Fransen in de smaak viel. De plaat verkocht uit, de bijbehorende tournee ook en de Oppo's waren overzeese sterren, nog voor het thuisland ook maar van hen gehoord had. Een situatie die door het ontbreken van buitenlandse distributiekanalen voor Double Vision aanvankelijk ook na het nog grotere succes van opvolger Intimacy gehandhaafd bleef. Mark en zijn collegae leurden met hun platen vol breed opgezette Police-rock bij zowel independents als bij multinationals, maar overal tevergeefs. John Bull zag ze aankomen, de landverraders.

Promises, de halverwege dit jaar verschenen derde elpee, kwam echter volgens goed scheepsrecht uit bij een gevestigde maatschappij, Charisma. Erkenning die het gevolg was van de nieuwsgierigheid en goede smaak van een Melody Maker journalist, wiens enthousiasme zo aanstekelijk werkte, dat Intimacy aan het eind van 1983 bovenaan de jaarlijkse voorkeurslijstjes prijkte. Waarop de mijen in rijen bij Opposition op de stoep stonden. En dan te bedenken dat de groepsnaam uit afkeer van de muziekbusiness geboren is. Mark: 'Dat heb ik overgehouden uit de tijd dat ik in The Cameras speelde, een reggaeband die bij Ariola onder contract stond en behandeld werd als een wegwerpprodukt dat z'n mond moest ouden. Een traumatische ervaring. Met Opposition moest het anders, en Double Vision heeft bewezen dat het anders kón, en met commercieel succes. Dat succes heeft ervoor gezorgd dat we in onze onderhandelingen met Charisma ook alle troeven in handen hadden, zodat we nu ook bij hen volledig onze gang kunnen gaan. Natuurlijk, ze zijn geen haar beter dan Ariola, maar als je slim bent, ideeën spuit en ze in hun eigen taal toespreekt, dan kom je een heel eind. Zo hebben we onlangs een benefiet-optreden voor de mijnstakers gedaan onder het mom van een publieksstunt. Zo konden wij ons ideële ei kwijt, terwijl zij dachten: "goeie jongens, prima publiciteit". Op die manier voorkom je ook dat ze zenuwachtig worden. Van politiek worden platenmaatschappijen altijd heel nerveus.'

Politiek en Opposition, dat lijkt een voor de hand liggende combinatie. Wie Mark's teksten doorvorst krijgt in dat opzicht inderdaad koren op de molen. De jonge socialist met literaire aspiraties. Een politieke band dus? 'Eh, zo nauw wil ik het niet stellen, ik geloof meer in een ander cliché, namelijk dat politiek met het leven verweven is. Alles is politiek, dus Opposition ook, maar Opposition is geen politieke band. We're about life. Het leven in Engeland in 1984.' En dat is geen vrolijk leven. Promises is één grote, grauwe gribus van ultieme uitzichtloosheid. Niet erger gemaakt dan het is; in Mark's teksten worden mensen nog altijd verliefd en wordt er nog altijd gedroomd. Maar het decor is er een van werkloosheid, weinig toekomst en ; verloren idealen. Hedendaagse kitchen sink dramas. 'Inderdaad,' beaamt Mark, 'de sfeer van Saturday Night And Sunday Morning (beroemde roman van de Engelse angry young man Alan Sillitoe, ook bekend in de verfilming van Karel Reisz -ST), maar het verschil is dat in die tijd, de late jaren vijftig, begin jaren zestig, er een soort van economische euforie heerste. Alles was mogelijk, de weg naar nationaal herstel lag wijd open. Dat alles is nu voorbij, de belofte van een betere wereld is gebroken.

• ' Mother says yes things could be a little better
• Father says it couldn 't be much worse
• Promises are all tbey've ever wanted
• But promises are not worth dying for
• (Opposition, Stranded)

Of Mark Long, minutieus schilder van het kansarme leven aan de onderkant van de maatschappij, zelf boos is? 'Ja. Boos en bezorgd. Ik ben opgegroeid in Brixton (verpauperde zwarte wijk in Zuid-Londen -ST), dus ik weet waar ik over praat. Al die ellende, inclusief racisme en herlevend fascisme, is het gevolg van het falende regeringsbeleid van de laatste decennia, waarbij Labour net zoveel schuld heeft als de Tories. Daar maak ik me druk om, en daarom schrijf ik erover. Of ik er, zeker in deze vorm, iets mee opschiet is een tweede. Waarschijnlijk niet, maar ik heb wel de hoop dat anderen er wat aan hebben. Al is het maar een stuk herkenning.

• ' Standing in the rain, dreaming of a holiday
• Waiting in the bus queue
• Dreaming of a bright new day
• At the factory gate
• (Opposition, Factory Gate)

Statements komen bij Mark niet verder dan de gesprekstafel. Tussen de regels van zijn beeldende teksten valt zijn standpunt weliswaar niet moeilijk te destilleren, maar het wordt slechts bij hoge uitzondering expliciet verwoord. 'Een veel geuit verwijt,' constateert de schrijver, 'ik zou bijvoorbeeld geen oplossingen bieden. Dat klopt, maar ik ben ook geen politicus. Ik verkondig geen boodschappen en als ik er al een zou hebben, dan zou dat zijn dat de mensen zelf naar antwoorden moeten zoeken, want ik heb ze niet. Soms, als ik iets heel duidelijk zie, dan wil ik me nog wel eens uitspreken. Tegen Thatcher bijvoorbeeld, en mijn alternatief is dan: steun de vakbonden. Maar ik ben geen Bhagwan of Reagan die zegt: "Luister naar mij, ik ben de Waarheid". Die pretentie heb ik niet, ook niet als het gaat om onze muziek als geheel. Want ik vind dat we wel degelijk iets te bieden hebben, namelijk: een alternatief voor de Nik Kershaws en Howard Joneses van deze wereld, maar ik vind ook dat de mensen zelf moeten uitmaken wie ze willen horen. Nik Kershaw of Billy Bragg, Howard Jones of Opposition. Waar het om gaat is dat ze die keuze kunnen maken. En daar helpen we ze dan bij.'

In hoeverre de muziek van Opposition dan wel zo anders is, valt in eerste instantie moeilijk te beoordelen. De eigentijdse klankwave lijkt zo van de lopende band te rollen en pas na vele malen herhaald luisteren wordt duidelijk dat het een en ander schuilt in de combine van de nouvelle vague-achtige teksten, de in hun subtiliteit uiterst effectieve arrangementen en de beeldende kwaliteiten van Mark's passievolle zang, waarna Opposition je niet meer loslaat. Het initiële rookgordijn van weinig karakteristieke composities en een overbekend geluidsspectrum is echter minstens zo doeltreffend. In hun nadeel uitvallende vergelijkingen met andere bands zijn dan ook niet van de lucht. 'Als ik daar een complete opsomming van zou moeten geven,' lacht Mark, 'dan ben ik morgen nog bezig. Maar de meest voorkomende zijn wel The Police, The Cure, U2, Simple Minds, Comsat Angels, Joy Division en New Order. En in het blad Cosmopolitan lazen we de grappigste omschrijving: "een kruising tussen The Beatles en The Rolling Stones". Meesterlijk. Maar een van mijn duidelijkste invloeden, reggae, valt blijkbaar niemand op (inderdaad - ST). Vooral Bob Marley bewonder ik mateloos. Hij schreef niet alleen goeie teksten, maar ook goeie melodieën. Dat vind ik belangrijk, daar hou ik van. No Woman, No Cry is voor mij de ultieme pop-song. Of nee, Ghost Town, van The Specials, die is nog beter. Een fantastische tekst, een fantastische atmosfeer en een fantastisch lied. Zo'n song te schrijven is denk ik mijn grootste ambitie. Als ik dat ooit bereik, dan ben ik klaar. Dan ga ik tuinieren.'

Twijfel over de vraag of Mark Long een songschrijvende muzikant is, hoeven we dus niet te hebben, maar hij licht het nog graag even toe: 'woorden zijn mijn grote liefde. Maar ook mijn frustratie en woede. Ik speel met woorden, maar woorden spelen ook met mij. Ik heb nog nooit een song geschreven waar ik helemaal tevreden over was. It's never right, en dat maakt dit vak juist zo fascinerend. Met woorden kan je zoveel losmaken, zoveel doen. Niet alleen in songs, maar ook in boeken in films. De kracht van een film als Apocalypse Now schuilt in de verbeelding van woorden. Toen ik die had gezien wilde ik meteen een filmscript schrijven. Ik weet dat ik dat niet kan, en daarom maak ik muziek. Om op die manier de emotie en de passie van de taal voelbaar te maken.'

In de muziek van Opposition valt die passie als gezegd echter pas na flink doorworstelen waar te nemen. En dan nog zijn er zelden volledig opengetrokken registers in beeld. 'Dat klopt,' geeft Mark toe, 'het is zelfs een opzettelijke constructie. Kijk, ik ben zo emotioneel bezig, dat er ergens een ordentelijk kader moet zijn. Opposition is about life, zei ik al, en passie in deze wereld werkt bij de gratie van orde en regelmaat, omdat ze zich daartegen af kan zetten. En zo zit onze muziek dus in elkaar; Marcus Bell, de bassist, en Ralph Hall, de drummer, spelen keurig netjes en strak in het gelid, en ik reageer daarop door mijn hart uit te schreeuwen en op mijn gitaar tekeer te gaan. En dat werkt, al hebben we er soms toch wel behoefte aan om alle remmen los te gooien. En in sommige nummers doen wc dat dan ook. Live tenminste.'

Op het podium komt Opposition inderdaad tot leven, zij het pas tegen het eind van de set. 'Een kwestie van spanning opbouwen,' aldus Mark. 'Van Morrison doet dat ook, dat is mijn grote voorbeeld. Die komt kaal en dik het podium op schuifelen en gaat er twee uur later als een dolleman weer af. Hij bouwt het langzaam op, en hij geeft een concert hè, dat is ook de truc. Hij speelt geen verzameling losse liedjes, maar een zorgvuldig in volgorde gezette reeks songs, die op de een of andere manier, qua sfeer en zeggingskracht bijvoorbeeld, met elkaar verbonden zijn. En zo zuigt hij het publiek mee naar een climax. Hetzelfde idee als een klassiek rock & roll-concert eigenlijk; je maakt een hoop lawaai om mee te beginnen, vervolgens neem je gas terug in het middenstuk en je eindigt ten slotte met al je hits. Het is hetzelfde principe. Je begint met het publiek in de stoel en je eindigt met het publiek erop. En zo willen wij het ook.'

Nog één citaat, ter meerdere eer en glorie van Mark Long en zijn Opposition. 'Niet van mezelf hoor,' zegt Mark, 'deze is van Duke Ellington. Opgedragen aan iedereen die het nodig vindt om muziek op haar waarde te beoordelen: "Er is maar één soort muziek, en dat is goeie muziek." Nou jij weer.'

door SWIE TIO